28 مه 2024- در مطالعه ی اخیراً منتشر شده در مجله EClinicalMedicine، گروهی از محققین 306 زن باردار را در سه ماهه سوم برای بررسی اثرات قلبی متابولیکی طولانی مدت ترشح بیش از حد انسولین پس از غذا، در پاسخ به تست تحمل گلوکز خوراکی طی 4 سال مورد بررسی قرار دادند.

آنها دریافتند که پاسخ های انسولین اصلاح شده ی بالاتر، با خطر کمتر پیش دیابت یا دیابت در یک سال پس از بارداری مرتبط است.

دکتر راوی رتناکاران، مدیر مرکز سینا برای دیابت، در بیمارستان Mount Sinai، در تورنتوی کانادا و همکارانش ،گزارش دادند: «یک پاسخ قوی ترشحی انسولین پس از چالش تحمل گلوکز خوراکی، سلامت قلبی متابولیکی نامطلوب را نشان نمی‌دهد، بلکه عملکرد متابولیکی مطلوبی را در سال‌های آینده نشان می‌دهد».

هایپرانسولینمی ناشتا معمولاً به عنوان نشانگر مقاومت به انسولین شناخته می شود. در مقابل، وضوح کمتری در مورد تفسیر هایپرانسولینمی پس از غذا وجود داشته است و موضوع بحث اخیر بوده است. ترشح انسولین پس از غذا، یک پاسخ فیزیولوژیکی است که برای حفظ هموستازی گلوکز ضروری است. با این حال، هیچ وضوحی در مورد پیامدهای قلبی متابولیک هایپرانسولینمی پس از غذا وجود ندارد، زیرا مطالعات اخیر هم ارتباط نامطلوب و هم مفید را نشان داده اند.

بنابراین، دکتر رتناکاران و همکارانش، در یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر که در تورنتو (انتاریو، کانادا) انجام شد، به ارزیابی پیامدهای قلبی متابولیکی طولی پاسخ ترشحی انسولین پس از این چالش تحمل گلوکز در پی‌گیری 4 ساله پرداختند.

برای این منظور، محققان گروه متنوعی از زنان باردار با طیف وسیع تحمل گلوکز را برای آزمایش‌های متابولیکی قلبی چندین سال پس از زایمان انتخاب کردند. شرکت کنندگان در اواخر سه ماهه دوم تحت آزمایش تحمل گلوکز خوراکی قرار گرفتند.

شرکت‌کنندگان آزمایش‌های تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) را در 1، 3 و 5 سال پس از زایمان انجام دادند که امکان ارزیابی متوالی حساسیت یا مقاومت به انسولین(شاخص Matsuda، HOMA-IR)، تحمل گلوکز، عوامل خطر قلبی عروقی و عملکرد سلول‌های بتا- از طریق شاخص 2 ترشح-حساسیت انسولین(ISSI-2) و شاخص انسولین زای HOMA-IR(IGI/HOMA-IR)  - را فراهم کرد.

انسولینمی پس از چالش پایه با پاسخ انسولین اصلاح شده((CIR[1] 1 سال پس از بارداری ارزیابی شد. مقایسه ای بین فاکتورهای قلبی متابولیکی بین سهک های CIR پایه انجام شد.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

·     تعداد 306 زن بین 23 اکتبر 2003 تا 31 مارس 2014 وارد مطالعه شدند. در جمعیت مورد مطالعه، بدتر شدن پیشرونده ی اندازه ی دور کمر، HDL، حساسیت به انسولین و CRP از پایین ترین تا متوسط به بالاترین سهک CIR در 1 سال وجود داشت. با این حال، این ویژگی‌های نامطلوب با عملکرد بهتر سلول‌های بتا همراه با قند خون ناشتای کمتر و قند خون ۲ساعته ی کمتر در OGTT همراه بود.

·     در آنالیزهای طولی تنظیم شده، ترتیل بالاتر  CIRدر 1 سال به طور مستقل با(i)  ISSI-2  بالاتر وIGI/HOMA-IR  بالاتر، (ii) کاهش قند خون ناشتا و کاهش قند خون 2 ساعته در 3 سال و 5 سال مرتبط بود. اما با BMI، دور کمر، لیپیدها، CRP یا حساسیت/مقاومت به انسولین مرتبط نبود.

·     بالاترین ترتیل CIR در 1 سال خطر کمتری برای پیش دیابت یا دیابت را در 3 سال(OR  تعدیل شده 0.19) و 5 سال( aOR= 0.18) نسبت به پایین ترین سهک، پیش بینی کرد.

این یافته ها نشان داد که در آنالیزهای مقطعی تعدیل نشده، پاسخ انسولین تصحیح شده بالاتر با ویژگی های قلبی متابولیکی مطلوب و نامطلوب ارتباط دارد. با این حال، تجزیه و تحلیل‌های طولی تنظیم‌شده تنها پیامدهای مفید آینده را نشان دادند، با CIR پایه بالاتر که به طور مستقل با قند خون پایین‌تر و عملکرد بهتر سلول‌های بتا در ۲سال و ۴سال پس از آن، مرتبط بود.

همچنین، CIR بالاتر در ابتدا، یک پیش‌بینی‌کننده ی مستقل مهم برای کاهش خطر ابتلا به دیابت یا پیش دیابت در آینده بود.

محققان نتیجه گیری کردند که «یک پاسخ قوی ترشحی انسولین پس از چالش تحمل گلوکز خوراکی، سلامت قلبی متابولیکی نامطلوب را نشان نمی‌دهد، بلکه عملکرد متابولیکی مطلوب را در سال‌های آینده پیش‌بینی می‌کند».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/postprandial-hyperinsulinemia-during-pregnancy-may-portend-favourable-metabolic-function-in-years-to-come-study-128678